Pejzaż podskórny

Projekt

Wystawa w krakowskiej Piwnicy pod Baranami to spotkanie trzech malarskich postaw, dla których płótno staje się czułą membraną. Tytułowy „Pejzaż podskórny” to przestrzeń, w której biografia spotyka się z biologią, a to, co niewypowiedziane, znajduje swój wizualny zapis w strukturze farby.

Projekt zrodził się z dialogu rozpoczętego przy szczawnickim ognisku – w momencie, gdy trzy artystki, studentki krakowskiej ASP, zrozumiały, że mimo różnych dróg zawodowych, łączy je ta sama „architektura wewnętrzna”. To malarstwo o samostanowieniu i odwadze mapowania własnej tożsamości.

Agnieszka Danecka przekłada język psychosomatyki na monumentalne płótna. Jako psycholożka analizuje traumę i pamięć zapisaną w tkance, szukając w malarstwie uniwersalnego języka współodczuwania.

Edyta Powroźnik tworzy emocjonalne powidoki na granicy abstrakcji i figuracji. Jej malarstwo to intuicyjny wgląd w naturę, która staje się lustrem dla nowoczesnej kobiecej psychiki.

Olga Rasińska (KOBA) bada strefy graniczne między realnością a sferą oniryczną. Jej prace to zapis podskórnego niepokoju, gdzie ciało staje się ostatnim, kruchym schronieniem.

To wystawa o tym, co „przemaka” przez naszą codzienność. To zaproszenie do wejścia pod powierzchnię obrazu.

Pejzaż Podskórny

„Ciało” (autoportret, praca dwustronna) — technika własna na płótnie lnianym, 141 × 86 cm, 2026. Autoportret, w którym twarz jest zbędna, bo prawda o „ja” zapisana jest w ciele. Dziecięca odzież nałożona warstwowo na płótno staje się stratygrafią pamięci i odniesieniem do roli matki. Surowe przeszycie po drugiej stronie przypomina chirurgiczną bliznę — ślad po pęknięciu dotychczasowej tożsamości.

Ciało

Drzazga

„Drzazga (ciało obce)” — technika własna na płótnie lnianym, 147 × 100 cm, 2026. Tak jak słup wbity w ziemię rozcina linię horyzontu, tak drzazga wdziera się pod skórę i zawłaszcza całą uwagę. Praca o tym, czego nie da się zignorować — o uwikłaniu i traumie, która zmusza do konfrontacji z tym, co ukryte w nas samych.

„Bliskość” (praca dwustronna) — technika własna na płótnie lnianym, 151 × 104 cm, 2026. Praca o wpływie algorytmów na bliskość współczesnego człowieka. Haft i surowe nici stają się fizyczną reprezentacją cyfrowego kodu — wzór oparty na krzywej Hilberta, tej samej, której używa się do geolokalizacji w aplikacjach randkowych. Pytanie brzmi: jak ten niewidzialny matematyczny rygor wpływa na nasze ciała i decyzje?

Bliskość

Gdzie i kiedy

Wystawa była prezentowana w Piwnicy pod Baranami w Krakowie (Rynek Główny 27) od 18 do 31 maja 2026 roku. Wernisaż odbył się 21 maja.

Galeria